23دسامبر 2022- مطالعه منتشر شده در Diabetes Research and Clinical Practice نشان می دهد که در افراد مبتلا به دیابت نوع 1، متفورمین می تواند عوامل خطرساز عروق مغزی و قلبی را از طریق مسیرهای متعدد غیرهیپوگلایسمی بهبود بخشد.

محققان نوشتند: شواهد قوی وجود دارد که از استفاده ی گسترده از متفورمین برای بهبود عوامل خطر ماکروواسکولار نه فقط در افراد چاق یا بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1(T1DM)، بلکه در کودکان، حمایت می کند.

درمان فشرده با انسولین برای به دست آوردن هموگلوبینA1c  طبیعی می تواند عوارضابتلا به دیابت نوع 1را کاهش دهد. قابل توجه است که مطالعه ی انجام شده در 19 کشور نشان داد که تنها 30 درصد از افراد مبتلا بهدیابت نوع 1، هموگلوبین A1c کمتر از 7.5 درصد داشتند و حداقل 30 درصد دیگر از افراد مبتلا به دیابت نوع 1، هموگلوبین A1c بالایی داشتند(9.0 درصد). با این حال، کنترل دقیق قند خون می تواند منجر به مصرف بیش از حد انسولین شود که می تواند به 1.5 تا 2 یونیت بر کیلوگرم در روز برسد. استفاده بیش از حد از انسولین می تواند منجر به افزایش وزن، افزایش فشار خون (BP) یا افزایش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) شود.

در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1، افزایش هورمون ها و تغییرات در ترکیب بدن، وضعیت را حتی بدتر می کند، که می تواند منجر به پیشرفت مقاومت به انسولین (IR) شود. مقاومت به انسولینمی تواند منجر به پیشرفت آترواسکلروز سریع شود. مطالعات اخیر نشان داده استکه متفورمین ممکن است ضخامت محیط داخلی کاروتید (cIMT) را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 کاهش دهد. همچنین اخیراً نشان داده شده است که بسیاری از اثرات منفی سکته مغزی را بهبود می بخشد. متفورمین از طریق مکانیسم های مختلف سطح قند خون و حساسیت به انسولین را کاهش می دهد.

با توجه به پیشینه فوق، دکتر Wei Song، و همکارانش از بیمارستان دوم کالج پزشکی Cheeloo و دانشگاه شاندونگ، در جینان در چین به بررسی تاثیر مصرف متفورمین در کنار درمان با انسولین بر بهبود عوامل خطر عروق مغزی و قلبی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 پرداختند.

برای این منظور، محققان در پایگاه‌های الکترونیکی به جستجوی کارآزمایی‌های تصادفی‌ و کنترل ‌شده ای پرداختند که ایمنی و اثربخشی متفورمین را در مقایسه با دارونما بر عوامل خطر بیماری‌های عروق مغزی و عروق قلبی در بیماراندیابت نوع 1بررسی کرده بودند. آنها یک متاآنالیز با سیزده مطالعات منتشر شده در زمینه ی عروق قلب، انجام دادند.

این مرور و متاآنالیز به یافته های زیر منجر شد:.

· در گروه متفورمین، میانگین ضخامت محیط داخلی کاروتید 0.03 میلی‌متر، سرعت موج صعودی پالس آئورت 6.3 متر بر ثانیه، تنش برشی دیواره آئورت نزولی به میزان 1.77dyn/cm2، دوز روزانه انسولین 0.05U/kg/d ، وزن بدن 2.27 کیلوگرم، توده بدون چربی 1.32 کیلوگرم، شاخص توده بدن 0.58کیلوگرم بر متر مربع، دور باسن 0.29 متر و لیپوپروتئین با چگالی کم 0.16 میلی مول در لیتر، کاهش یافت.

· در گروه متفورمین، اتساع با واسطه جریان 1.29 درصد، میزان تزریق گلوکز/انسولین 18.22 mg/(kg⋅min)/μIU/μL ، و نسبت دور کمر به باسن 0.02 افزایش یافت.

· تفاوتی در فشار خون، شاخص پرخونی واکنشی، دور کمر، تری گلیسیرید، کلسترول تام، کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا، یا نمره Z شاخص توده بدنی در گروه متفورمین گزارش نشده بود.

· هیچ یک از مطالعات عروق مغزی، به ارزیابی عوامل خطر نپرداخته بودند.

محققان نتیجه گیری کردند که متفورمین از طریق مسیرهای متعدد غیرهیپوگلایسمی می تواند عوامل خطر عروق مغزی و عروق قلبی را در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 بهبود بخشد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/metformin-and-insulin-improve-risk-factors-of-cardiovascular-and-cerebrovascular-disease-in-type-1-diabetes-104174